Trouba’boer’
Kees Kraakman
Kees Kraakman zingt zittend in het raam van zijn slaapkamertje al in zijn jonge jaren liedjes voor de koeien en de schapen in de Egmondermeerpolder, zijn geboortegrond net onder Alkmaar. In latere jaren speelt Kees in muziek- en cabaretgroepen als Y-Y end dhe Clutsers, Tou Bèrestok en Alkmaars Ontzettend. Tegenwoordig zingt hij onder het pseudoniem ‘Kees Kaas’ samen met het Alkmaarse Kaasdragersgilde liederen bij speciale gelegenheden, zoals de huldiging van AZ als landskampioen op Noord-Hollands Kanaal. Ook toert hij met zijn vaste formatie Foursome langs Noord-Hollandse kerkjes met een programma vol Ierse folkmuziek en Nederlandstalige luisterliedjes. ‘Oigen’ Westfries repertoire zingt Kees graag met de Westfriese Deurloupers, een vriendenclubje dat geniet van ‘van alles en nog wat’ op en binnen de Westfriese Omringdijk. In het dagelijks leven is Kees Kraakman communicatieadviseur bij de gemeente Alkmaar. Met het lied Skrape zet hij voorafgaand aan de voorstelling van Meisjes van 80 een passende toon.
SKRAPE
“Mun vader* is een bouwer, zun land loit boi de doik
Ik zien ‘m hil veer skrape as ik ‘t veld in koik
Mun vader het een skuitje, dat bringt ‘m nei de bouw
Hoi moet den alles kloete, dat is een hille sjouw
In ‘t veld deer staat een boetje, hil op ’t achterstik,
’t skot dat is van planke , (en) ’t dak dat is van blik
Deer zien je haast (bedat) gien mense, deer is gien naaste buur
Mun vader is alliendug, allien met de natuur …”
Refr.: Dat was de toid van zun leven
As bouwer van niks werd ie grôôt
Werkend met zun hande, alles gevend
Deer an ‘t end van de kromme slôôt
Ik ben den nag kloin, niet wetend wat ik wou,
maar ien ding was wel zeker, da’k ok bouwer worre zou
Werkend met mun handen en an mun vader trouw,
maar wat kloine jôôs niet weten, dat alles aars worre zou
Refr.: Ja, Dat zou de toid van mun leven weze
Net as vader bouwer stoer en grôôs
Werkend met mun hande, alles gevend
Deer an ‘t end van de kromme slôôt
Brug: Maar die toid die vroeg zoin prois.
t Handwerk bleef gien bouwersparadois,
Ze hèwwe ‘m de wacht aanzoid
en ik bleef voor altoid ‘vaders knecht’.
Alles werd verkaveld, want de kromme slôôt most recht
Denkend an mun vader boi dat boetje op de bouw
tot an zun dood toe skrapend, wee’k nu wel wat ik wou
Want koik ik nou ‘t veld in, nei ’t land deer an de doik
Zie’k allien nag kool en tullepe, gien boetje meer te koik
Tekst: Cor Koeman/Kees Kraakman. Muziek: vrij naar ‘She don’t like roses’ (Christina Kane/Tom Kimmel). De eerste coupletten van het lied zijn een jeugdgedicht van Prof. Dr. Ir. Cor Koeman dat ‘Mun Vader’ heet. Cor Koeman, geboren in 1918 in Wijdenes, was in zijn latere leven professor cartografie aan de Universiteit van Utrecht. Het gedicht is gepubliceerd in een boek met als titel ‘Waar 't stille water wacht’, gedichten over Westfriesland. Uitgever: Edecea Hoorn 1978.